Mijn verhaal

In 2009 maakte ik voor het eerst kennis met familieopstellingen en ik was meteen verkocht! In een opstelling van niet langer dan één uur werd mij duidelijk waarom ik deed zoals ik deed en waar mijn problemen in die tijd vandaan kwamen. Na deze familieopstelling kon ik voor het eerst sinds mijn puberteit zonder schuldgevoel naar mezelf kijken. Ik kreeg weer compassie voor mezelf en mijn situatie en dat stelde me in staat de juiste stappen te nemen en me te ontwikkelen tot de vrouw die ik nu ben. Ik ben gelukkig en voel me goed bij mijn rollen als partner, moeder, arts en coach. Mijn leven heeft over het algemeen een fijne flow.

Ik werk sinds 2002 als jeugdarts in de jeugdgezondheidszorg en ben dagelijks in gesprek met jeugdigen en hun ouders. Ik heb daardoor veel geleerd over gezinsdynamieken en de effecten daarvan. Ik wilde problemen in gezinnen tot de kern op (helpen) lossen en geen brandjes blussen en ben daarom opleidingen en cursussen gaan volgen om mezelf verder te ontwikkelen tot systemisch coach. Als jeugdarts en als coach betrekt ik altijd het familiesysteem van mijn cliënten. Het nest waar je uit komt bepaalt immers voor een groot deel waar je nu staat en of je volledig tot bloei kan komen of dat je vast zit in belemmerend patronen. Door systemisch te kijken ontrafel ik problemen tot de kern en kunnen patronen daadwerkelijk doorbroken worden.

Ik vind het fijn om met mensen te werken. Ik geniet ervan om in contact te zijn met anderen en iemand beetje bij beetje te leren kennen. Via de ander leer ik mezelf ook steeds beter kennen. (Coach)gesprekken verrijken niet alleen de ander maar ook mijzelf!

” Na mijn eerste kennismaking met familie-opstellingen was ik meteen verkocht”

” Alles in de natuur klopt precies”

Mijn visie

Alles in de natuur is zó mooi op elkaar ingespeeld en reageert zo naadloos perfect op elkaar. Ik kan me daar elke keer weer over verwonderen. Ik zie het leven als een systeem op zich, dat voortdurend op zoek is naar balans. Een balans die ervoor zorgt dat het systeem als geheel blijft voortbestaan. Zo verliest een boom zijn blad in de herfst om zichzelf te beschermen tegen uitdrogen. Bomen nemen met hun wortels water op en verdampen dit vervolgens via de huidmondjes in de bladeren. In de herfst en winter kunnen de wortels moeilijker water opnemen, bovendien kan het water in de bodem ’s winters bevroren zijn. Als de boom gewoon door zou gaan met verdampen alsof er niets aan de hand was, zou hij kunnen uitdrogen. Om minder te verdampen moeten de bladeren er in de herfst dus af. Als je niet wist dat het verliezen van bladeren deze functie heeft, zou je bladverlies in de herfst als een probleem kunnen zien. Het is echter juist een perfecte oplossing en aanpassing!

Ik ga ervan uit dat elk probleem een oplossing is voor een ander probleem. Symptomen, ziekten en problemen hebben vaak een waardevolle functie of boodschap voor ons of het systeem waar we bij horen. Koorts bijvoorbeeld, ontstaat om bacteriën en virussen in je lichaam te doden en heeft dus een belangrijke functie. Angst beschermt je tegen gevaar door je op afstand te houden en is dus heel nuttig!

Omdat symptomen vaak een oplossing zijn voor een onderliggend probleem, vind ik dat je symptomen niet altijd moet bestrijden en dat je sommige problemen niet zomaar moet proberen op te lossen. Er zal namelijk meestal gewoon een nieuw symptoom ontstaan zolang het onderliggende probleem blijft bestaan! Liever ga ik op zoek naar de oorsprong van een symptoom en achterhaal ik zijn functie. Als de functie namelijk bekend is kan je beter bepalen wat de beste vervolgstap is.

Mijn missie

Ik zie het als mijn missie om systemen die vastzitten in beweging te brengen. Dat kan elk denkbaar systeem zijn: het menselijk lichaam in geval van ziekte en symptomen, de familie/het gezin en bij opvoedproblemen, relatieproblemen en gedoe in families maar ook organisaties en teams binnen bedrijven als zij kampen met niet lopende verandertrajecten of slechte cijfers.
Het is mijn ambitie om systemisch werk en opstellingen te introduceren bij artsen, psychiaters en mensen in het onderwijs. Als arts heb ik vaak gezien hoe patiënten gereduceerd werden tot een simpel setje symptomen. Niet zelden wordt medicatie ingezet om symptomen te bestrijden. Ik vind dat zo voorbij gegaan wordt aan het systeem waar de patiënt onderdeel van is. Ik wens het college medici en hun patiënten toe dat zij systemische principes gaan inzetten; niet in plaats van, maar náást alle medische-technische kennis. Ik geloof dat dat helpt bij het begrijpen van ziekten en het bereiken van gezondheid.

Ook in het onderwijs wordt vaak naar kinderen gekeken vanuit hun schoolprestaties. Een kind is echter zoveel meer! Wanneer een leerling vastloopt in het onderwijs is het heel waardevol systemisch naar de situatie te kijken en oorzaken van het vastlopen te achterhalen. Zo kunnen problemen bij de kern begrepen en aangepakt worden! Het zou veel kinderen meer recht doen en hen helpen hun plek te vinden in de maatschappij.

“Ik wil systemen in beweging brengen”